เบอร์นี แซนเดอร์ส วุฒิสมาชิกพรรคเดโมแครต ได้ตำหนิประธานาธิบดีโดนัลด์ ทรัมป์ แห่งสหรัฐฯ เกี่ยวกับความพยายามที่จะเปลี่ยนชื่อช่องแคบฮอร์มุซของอิหร่าน โดยเปรียบเทียบเขากับ "ราชาผู้บ้าคลั่ง"

    เมื่อเร็ว ๆ นี้ วุฒิสมาชิกเบอร์นี แซนเดอร์ส ได้วิพากษ์วิจารณ์โดนัลด์ ทรัมป์ อย่างรุนแรง เกี่ยวกับข้อเสนอที่รายงานว่า เขาจะเปลี่ยนชื่อช่องแคบฮอร์มุซ เป็นชื่อของตัวเอง โดยกล่าวว่า ชาวอเมริกันต้องการให้ประธานาธิบดีมุ่งเน้นไปที่การยุติสงครามในอิหร่านมากกว่า แซนเดอร์สให้เหตุผลว่า ความขัดแย้งทำให้ราคาน้ำมันดีเซลและน้ำมันเบนซินสูงขึ้น และเสริมว่า ผลกระทบทางเศรษฐกิจจากสงครามมีความสำคัญมากกว่าการเปลี่ยนชื่อเส้นทางน้ำที่มีความสำคัญทางยุทธศาสตร์

    “คุณเป็นประธานาธิบดี ไม่ใช่ราชาผู้บ้าคลั่ง จงทำตัวให้เหมาะสม” แซนเดอร์สกล่าวในโพสต์บน แพลตฟอร์มเอ็กซ์ (X) โดยตำหนิข้อเสนอของทรัมป์โดยตรง ท่ามกลางความขัดแย้งที่ทวีความรุนแรงขึ้นระหว่างสหรัฐฯ อิสราเอล และอิหร่าน

    “ราชาวิกลจริต” ในประวัติศาสตร์อเมริกา หมายถึง พระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งบริเตนใหญ่ พระองค์เดียวกันที่ในศตวรรษที่ 18 ทรงต่อต้านการกบฏของอาณานิคมอเมริกา และในที่สุดก็ทรงยอมรับเอกราชของอเมริกา ซึ่งถือเป็นความพ่ายแพ้ครั้งสำคัญที่สุดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิอังกฤษ

    อาณานิคมอเมริกาทั้งสิบสามแห่งได้ก่อความขัดแย้งกับอังกฤษเพื่อประท้วงนโยบายของลอนดอน พระเจ้าจอร์จที่ 3 ไม่ทรงยอมถอยง่าย ๆ พระองค์ทรงกังวลว่า เอกราชของอเมริกาจะไม่จำกัดอยู่แค่การแยกตัวของอาณานิคมเหล่านี้ และส่วนอื่น ๆ ของจักรวรรดิอังกฤษจะทำตาม ดังนั้น การรักษาอำนาจของจักรวรรดิจึงมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อพระองค์

    แต่ผลลัพธ์ของสงครามกลับตรงกันข้ามกับสิ่งที่ลอนดอนคาดหวัง สงครามแปดปีจบลงด้วยความพ่ายแพ้ของอังกฤษและการยอมรับเอกราชของอเมริกาในปี ค.ศ.1783 นี่คือจุดที่คำพูดของแซนเดอร์ส เกี่ยวกับทรัมป์มีความหมาย โดยหลักแล้ว เขากำลังพยายามเชื่อมโยงภาพทางประวัติศาสตร์สองภาพเข้าด้วยกัน : กษัตริย์ที่เชื่อว่า พระองค์สามารถควบคุมการกบฏได้โดยอาศัยกำลังทหารและอำนาจของราชวงศ์ และประธานาธิบดีที่ถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าพึ่งพาการข่มขู่ การกดดัน และการแสดงอำนาจมากเกินไป

    แน่นอนว่า พระเจ้าจอร์จที่ 3 ไม่สามารถสรุปได้ง่าย ๆ ว่าเป็นเพียง “ราชาวิกลจริต” (Mad King) พระองค์ทรงมีช่วงเวลาที่ทรงประชวรหนัก และบางครั้งก็ทรงแสดงพฤติกรรมที่ผิดปกติและกระสับกระส่ายอย่างมาก สภาพของพระองค์ทรุดโทรมลงอย่างรวดเร็วในช่วงปีสุดท้าย และพระองค์ทรงถอนตัวออกจากสาธารณชนโดยสิ้นเชิง อย่างไรก็ตาม พระองค์ทรงใช้เวลาส่วนใหญ่ในรัชสมัยของพระองค์อย่างกระตือรือร้น สนใจในด้านเกษตรกรรม ศิลปะ วิทยาศาสตร์ และดนตรี จนถึงขั้นได้รับฉายาว่า “จอร์จชาวนา” (Farmer George)

    การเปรียบเทียบในปัจจุบันก็มีความน่าสนใจในอีกแง่มุมหนึ่งเช่นกัน นักประวัติศาสตร์ชาวอเมริกัน ริค แอตกินสัน เปรียบเทียบพระเจ้าจอร์จที่ 3 กับทรัมป์ โดยกล่าวว่า “พระเจ้าจอร์จที่ 3 คืออับราฮัม ลินคอล์น เมื่อเทียบกับทรัมป์”

    ประโยคนี้แสดงให้เห็นถึงความรุนแรงของการวิพากษ์วิจารณ์ที่มุ่งเป้าไปที่ทรัมป์ แอตกินสันไม่ได้บอกว่าพระเจ้าจอร์จที่ 3 เป็นผู้ปกครองที่สมบูรณ์แบบ แต่สิ่งที่เขาต้องการจะสื่อก็คือ แม้แต่บุคคลที่รู้จักกันในวัฒนธรรมการเมืองอเมริกันในนาม “ราชาผู้บ้าคลั่ง” ก็อาจดูแตกต่างไปจากพฤติกรรมและสไตล์ทางการเมืองของทรัมป์ได้

    จากมุมมองนี้ ประเด็นเรื่องช่องแคบฮอร์มุซจึงมีความสำคัญมากขึ้น ช่องแคบฮอร์มุซเป็นหนึ่งในเส้นทางน้ำขนส่งพลังงานที่สำคัญที่สุดในโลก และชื่อของช่องแคบนี้ถูกตั้งขึ้นหลายศตวรรษก่อนการก่อตั้งสหรัฐอเมริกาและระบบการเมืองอเมริกันในปัจจุบัน ดังนั้น แผนการที่จะเปลี่ยนชื่อช่องแคบเป็นชื่อประธานาธิบดี แม้ว่าจะนำเสนอในรูปแบบของตำแหน่งเชิงสัญลักษณ์หรือทางการเมือง ก็เป็นสัญญาณของการใช้อำนาจส่วนตัวมากเกินไปสำหรับผู้ที่วิพากษ์วิจารณ์ทรัมป์

    แซนเดอร์ส กำลังมุ่งเป้าไปที่จุดนี้ เขาต้องการจะบอกว่าในสถานการณ์ที่สงครามและวิกฤตในอิหร่านส่งผลกระทบต่อความมั่นคงในภูมิภาคและเศรษฐกิจโลก ประธานาธิบดีสหรัฐฯ ไม่ควรสนใจที่จะแสดงอำนาจส่วนตัวหรือจดทะเบียนชื่อของตนเองบนเส้นทางน้ำทางประวัติศาสตร์

    จากมุมมองของแซนเดอร์ส สิ่งสำคัญอันดับแรกคือ การยุติสงคราม ไม่ควรข่มขู่ต่อไป ไม่ควรขยายขอบเขตความขัดแย้ง และไม่ควรเปลี่ยนวิกฤตการณ์ระหว่างประเทศให้เป็นเวทีให้ประธานาธิบดีแสดงอำนาจของตน

    แน่นอนว่า คำวิจารณ์นี้ไม่ได้มุ่งเป้าไปที่นโยบายของทรัมป์ต่ออิหร่านเพียงอย่างเดียว นักวิจารณ์เชื่อว่าแบบจำลองนโยบายต่างประเทศของทรัมป์ในวิกฤตการณ์ระหว่างประเทศหลายครั้งนั้นตั้งอยู่บนพื้นฐานของการกดดันสูงสุด การข่มขู่ทางทหาร และการใช้กำลังเพื่อบังคับให้สหรัฐฯ ยอมทำตามข้อเรียกร้อง ปัญหาของแนวทางดังกล่าวคือ การแสดงอำนาจไม่ได้หมายความว่าจะบรรลุผลทางการเมืองเสมอไป

    ประวัติศาสตร์ของพระเจ้าจอร์จที่ 3 เป็นตัวอย่างคลาสสิกของเรื่องนี้ : อำนาจทางทหารสามารถควบคุมวิกฤตการณ์ได้ชั่วคราว แต่หากล้มเหลวในการสร้างทางออกทางการเมือง ในที่สุดมันอาจส่งผลตรงกันข้าม พระเจ้าจอร์จที่ 3 ต้องการรักษาจักรวรรดิอังกฤษไว้ แต่พระองค์สูญเสียอเมริกาไป ตอนนี้ แซนเดอร์ส กล่าวว่า ทรัมป์ควรตระหนักถึงข้อจำกัดของตำแหน่งประธานาธิบดีด้วย แทนที่จะยืนกรานที่จะทำสงครามและข่มขู่

    ด้วยเหตุนี้ วลี “ท่านเป็นประธานาธิบดี ไม่ใช่กษัตริย์บ้าคลั่ง” จึงไม่ควรถูกมองว่า เป็นเพียงการโจมตีทรัมป์ด้วยวาจาเท่านั้น อันที่จริงแล้ว มันเป็นการย้ำเตือนถึงหนึ่งในเรื่องเล่าทางการเมืองพื้นฐานที่สุดของอเมริกา : เรื่องเล่าที่ว่า การปฏิวัติอเมริกาตั้งอยู่บนพื้นฐานของการกระจายอำนาจของกษัตริย์และการก่อตั้งสาธารณรัฐใหม่บนแนวคิดเรื่องอำนาจที่จำกัด

    250 ปีต่อมา วุฒิสมาชิกสหรัฐฯ กำลังนำเสนอภาพทางประวัติศาสตร์เดียวกันนี้ต่อประธานาธิบดีของประเทศ แซนเดอร์สมีข้อความที่ชัดเจน : ไม่ว่าประธานาธิบดีอเมริกันจะมีอำนาจทางทหารและทางการเมืองมากเพียงใด เขาก็ไม่ได้มีหน้าที่เป็นกษัตริย์ และหากสงคราม การข่มขู่ และการแสดงอำนาจเข้ามาแทนที่การเมืองและการทูต ประวัติศาสตร์ได้แสดงให้เห็นแล้วว่า แม้แต่ประเทศมหาอำนาจที่สุดก็อาจลงเอยด้วยผลลัพธ์ที่พวกเขาไม่ต้องการ

ที่มา : สำนักข่าว mehrnews

Copyright © 2026 SAHIBZAMAN.NET- สื่อเรียนรู้อิสลามสำหรับอิสระชนคนรุ่นใหม่